Online privacy: say no

Sinds een paar jaar zit ik op LinkedIn. Eigenlijk alleen maar om niet meer voor ‘fossiel’ te worden versleten. Visitekaartjes zijn kennelijk erg “1990”. Ik hou niet van sociale media, maar het viel best mee: gewoon wat opschrijven, dan ben je vindbaar voor de 2.0 ondernemers en dat is dan dat. Tenminste, dat dacht ik.

Laatst moest ik iets updaten. Dat zal simpel zijn, maar ik hou niet van computers en zeker niet van websites die met mij ‘in gesprek’ gaan. En zoals dat gaat met dingen waar je niet van houdt; je verdringt hun bestaan en vervolgens begrijp je niet hoe het werkt.

Ik weet nog dat ik bij het updatescherm dacht: ‘Dat gaat me lukken’. En toen begon het. Er verscheen een mij buitenaards voorkomende afkorting: ‘PYMK’ en daaronder de weinig ruimte voor nuance latende keuze ‘yes’ of ‘no’. Instinctief drukte ik op ‘no’. Op het volgende scherm stonden een heleboel mensen die ik kende en een paar van wie ik me afvroeg waar ik die van zou moeten kennen. Ook hier geen genade: ja of nee. Ik aarzelde. Zou iedereen een afwijzing krijgen als ik op ‘no’ zou drukken? Leek me een slechte zet voor mijn zakelijke contacten. Ik klikte op ‘yes’. En toen gebeurde het.

De signalen dat er nieuwe mail was, waren niet meer van elkaar te onderscheiden: er kwam één lange zoemtoon uit mijn PC. Allemaal out of office berichten, en ik had geen idee wie de afzenders waren. Ontkennen was zinloos: ik had een kapitale blunder gemaakt.

Drie weken inmiddels stuur ik mails met de mensonterende boodschap dat ik iets heel doms heb gedaan. ‘Nee ik heb ook geen idee wie u bent… Uw profiel ziet er trouwens interessant uit’ (je moet toch iets zeggen) en natuurlijk veel excuses voor de overlast.

Toegegeven, het levert ook leuke dingen op. Mensen van vroeger en nieuwe opdrachten. Maar mag ik Truus uit Kortrijk vragen waarom ze in vredesnaam mijn ‘uitnodiging’ heeft geaccepteerd? Ik heb nog nooit een paramedische spoedcursus veganisme gevolgd en ik wil er ook geen. En ik kan me niet voorstellen dat zij behoefte heeft aan mijn waan-van-de-dag-bestaan.

Duidelijk is dat het ver gaat: contacten van contacten zijn benaderd. Het is pure science fiction, die bestaat bij de enige link die Truus en ik wèl hebben: onbevangenheid. Waarom drukken mensen zo maar op ‘ja’? Omdat Truus en ik kunnen niet verzinnen dat onze PC’s wel en wij zelf niet weten hoe wij elkaar kennen. PYMK zijn ‘people you may know’. Zo lang onduidelijk is waar die wijsheid vandaan komt, mag het College Bescherming Persoonsgegevens wat mij betreft stoppen. Ze is net zo “1990” als visitekaartjes.

Gepubliceerd in het Financieele Dagblad, 20 februari 2013

Dit artikel kun je gemakkelijk bewaren door het te downloaden.

blog-17-online-privacy